Plakat: Parasite

Poszedłem wreszcie na "Parasite". Wiedziałem, że to będzie coś wyjątkowego, ale mimo to przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Rewelacja. Kopalnia znaczeń. Uczta gatunkowa. Czomolungma przewrotności. Bez dwóch zdań najlepszy film tego roku. Panie Bong, jesteś pan najcenniejszym złotem ze Wschodu od czasu kung-fu i Godzilli.

I tak samo po seansie, jak i przed zastanawiam się, czy ta centralnie ulokowana na plakacie piłka miała przypominać znajome logo, czy już naddaję od siebie. Męczy mnie to jak diabli. Czy tylko ja to widzę?

[m]

mr.binge: Chilling Adventures of Sabrina

Pierwszy sezon netfliksowskiej "Sabriny" kapitalnie się rozkręcał, aż w końcu, po ostatnim odcinku, przyznałem, że to zaskakująco dobry, mięsisty horror. Po drugim sezonie jest jeszcze lepiej! Przez 9 nowych odcinków ekran wypełnia więcej mroku niż podczas bitwy w "Grze o Tron".

Im dalej w zaklęty las, tym większe miałem wątpliwości czy to jeszcze serial dla młodzieży, czy już horror z twardą eRką. Oprócz świata przesiąkniętego mrokiem, szatanem i przemocą, serial nie boi się przecież trudnych tematów jak wiara, rodzina, orientacja, seks i śmierć. Młodzieżowe i dorosłe dylematy zostają na szczęście wrzucone w wir gatunków, od monster movie, przez thriller i kryminał, po romans, komedię i dramat. Twórcy stawiają na ciągłość fabuły, ale dostarczają też odcinki uciekające schematom i bawiące się formą. Przygody nastoletniej czarownicy ogląda się na jednym tchu i często z dreszczem, jaki obiecuje tytuł.

Kiernan Shipka w głównej roli to strzał w dziesiątkę: brawurowa mieszanka żywiołu i uroku. Obawiałbym się, że wpasowała się w spódnicę Sabriny tak dobrze, że na zawsze już nią zostanie – gdybym nie widział, jak znacząco różnie i ciekawie gra swojego klona w połowie drugiego sezonu. Zresztą cała obsada zasługuje na cześć i chwałę Mrocznego Pana.

Kawał dobrej filmowej roboty ukrył się tu pod płaszczem magicznej młodzieżówki, do której podchodziłem z wątpliwościami. Tymczasem twórcy nie przestają zaskakiwać kierunkami, w jakie prowadzą fabułę opartą na komiksach ze stajni Archie Comics – co jest dla mnie kolejną niespodzianką, zważywszy na nudę wiejącą z leżącego nieopodal "Riverdale". Do Greendale za to z chęcią wrócę.

[m]

Netflix: Murder Party

Jaraliście się na „Green Room”? Dobra wiadomość: na Netfliksie pojawił się debiut Jeremy'ego Saulniera. Throwback do czasów, kiedy ten jeszcze bawił się w kino z rodziną i znajomymi. Dla mnie jeszcze lepszy throwback, bo do czasów, kiedy, znalazłem „Murder Party” gdzieś w odmętach torrentów (może to jeszcze był DC++? A może eMule?) i dodałem do kolejki po samym tytule. Obejrzałem dopiero kilka wieczorów później (bo z seedami kiepściutko) i zaskoczyłem się, że to nie następny slasher, które pożerałem, a coś takiego jak gatunkowe kino autorskie.

„Murder Party” (u nas jako „Przyjęcie morderców”) to połączenie horroru i komedii, zwiastujące przewrotny i krwawy styl Saulniera. Gość wyprzedził czasy - można powiedzieć, że był sobą zanim to jeszcze było modne. W jego debiucie jest dziwaczny humor, jest przemoc, nieprzewidywalna fabuła, subtelna dekonstrukcja gatunku, pomysłowa praca kamery i w końcu zestawienie nieprzystosowanego outsidera z brutalnym światem.

Christopher trafia na imprezę halloweenową przygotowaną przez studentów sztuki, którzy planują nietypową instalację z morderstwem jako punktem kulminacyjnym. Saulnier korzysta rzecz jasna z okazji do celnych żartów z pretensjonalnych artystów. „Murder Party” to właściwie lepsza – choć o ponad dekadę starsza – satyra na świat sztuki od netfliksowego „Velvet Buzzsaw”.

Żeby nie było zbyt pięknie: aktorsko czuć amatorkę, widać braki budżetowe (Saulnier i spółka zrobili film jako kolektyw Lab of Madness praktycznie za paczkę fajek) i tempo czasem siada. Ale warsztatowo jest już nieźle, krwawe praktyczne efekty robią wrażenie, a niektóre sceny to wręcz perły. Kostiumy bohaterów to ukłony w stronę takich klasyków, jak „Blade Runner” czy „Wojownicy”. Jeśli drugi akt zaczyna zwalniać i przynudzać, poczekajcie na trzeci, bo to złoto i w pewnym sensie zapowiedź atrakcji, jakie Saulnier zgotował w „Blue Ruin” i „Green Room”.

Jak na film niezależny, zrobiony przez grupę zapaleńców przystało, „Murder Party” pakuje sporo odjechanych pomysłów i sprowadza horrorową fikcję na ziemię. Najlepszy jest, kiedy gra z naszymi filmowymi przyzwyczajeniami: podczas ucieczki ofiara nie wytrzymuje i zatrzymuje się na szybkie siku albo gdy w scenie typowej dla MacGyvera bohater bierze wszystko co znajduje pod ręką i wpada na pomysł jak to wykorzystać przeciwko czarnym charakterom – a co wymyśla pozostawię Wam do zobaczenia na własne oczy.

PS. Po trzykroć throwback – „Murder Party” ma nadal stronę na MySpace!

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Świat Dzikiego Zachodu (Jan Młodożeniec)

Świat Dzikiego Zachodu / Westworld

Oglądaliście już Westworld?

Nie wiem, czy znacie oryginał, na podstawie którego Jonathan Nolan wraz z żoną Lisą Joy stworzyli dla HBO swój serial. Świat Dzikiego Zachodu był debiutem kinowym Michaela Crichtona, który później napisał m.in. książkowy Park Jurajski. Nie był to dla niego debiut udany, bo przez ingerencję studia MGM Crichton nie miał wpływu na obsadę, zmiany w scenariuszu, dokrętki i przemontowanie filmu. Później przyznał, że ponowny montaż wyszedł filmowi na dobre, bo początkowy efekt jego pracy był długi i nudny. Nie muszę chyba dodawać, że Crichton chciał dać sobie spokój z krzesłem reżyserskim. Zmienił zdanie 5 lat później kręcąc aż dwa filmy: Wielki napad na pociąg i Coma z Michaelem Douglasem.

Niech ten dobry, bo polski plakat filmowy autorstwa Jana Młodożeńca z 1976 roku będzie też zapowiedzią - jutro małe co nieco o serialu HBO. [m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Omen (Andrzej Klimowski)

Tydzień grozy to dobry czas, żeby przypomnieć sobie ten cudowny plakat do klasycznego horroru Richarda Donnera, Omen. Malując go, Andrzej Klimowski pokazał jaja.

A propos! Chodzi legenda, że demoniczny 4-latek grający Damiena dostał rolę, ponieważ podczas castingu – kiedy dostał wskazówkę, aby zaatakować reżysera – wykazał się Metodą aktorską i kopnął Donnera właśnie to, co pokazał Klimowski.

Ale już bez jaj. Teraz na chwilę cofamy się do czasów, kiedy polski plakat filmowy mógł zostać nagrodzony przez magazyn The Hollywood Reporter drugim miejscem w branżowym konkursie na Best Poster w Los Angeles. Rok 1977. Dobre, bo polskie.

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Bez twarzy (Wiesław Walkuski)

Bez twarzy / Face/Off

Bez twarzy to jeden z najlepszych najgorszych filmów, jakie można sobie wymarzyć. Jest tak przesiąknięty złem, że naprawdę zmienia się w cudowną rozrywkę. Już jego początek ustawia poprzeczkę na wysokości napisu „Tak, tylko w tym filmie”. A po otwierającej scenie z Nicolasem Cage’em zabijającym ze snajperki dziecko Travolty jest tylko lepiej. W skrócie: Travolta naśladuje naćpanego Cage’a, a Cage jest praktycznie nadal naćpanym sobą – i jest to coś pięknego. Ten film to dziecinna kreskówka, którą John Woo rozgrywa jak śmiertelnie poważny film dla dorosłych. A w nim glina i arcyłotr zamieniają się twarzami i jakimś cudem – głosami (podobno do tego wystarczy chip w gardle) oraz sylwetkami, bo ich rodzina – nawet żona w łóżku! – nie widzi różnicy. Plus: jeszcze więcej podrywających się do lotu gołębi niż w jego poprzednich filmach. Wychodzi z tego festiwal szaleństwa, którego dzisiaj nie uświadczy się w kinie mainstreamowym zarabiającym miliony w box-office’ie. Piękne, jak oglądanie najwyższej sztuki.
Więcej: to na pewno jedyny film, który za więzienne buty magnetyczne użył metalowych butów noszonych przez armię Goomba na planie Super Mario Bros. Czy może być lepiej? Polski plakat filmowy autorstwa Wiesława Walkuskiego z 2001 roku jest z kolei tak dobry, że aż bardzo dobry. Jeden z serii zdjęć paszportowych „na podróż do innych sennych krajów” (dzięki, Mon Decoded!), które pan Wiesław przemycił w przebraniu plakatów - zwykle służących przecież jako część kampanii marketingowej filmu. Czyli znowu piękne szaleństwo w mainstreamie? Najwyższa sztuka. [m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Kobieta pod presją (Wasilewski)

W czasach, kiedy kobietom odmawia się praw – nie tylko przez mężczyzn, ale też przez inne kobiety – a ich indywidualność chce się zamieść pod dywan sprowadzając ją do błahej zabawy, można dojść do wniosku, że tkwimy w czarno-białej rzeczywistości rodem z Dzikiego Zachodu. Kobiety najwyraźniej powinny szukać odpowiedzi na nurtujące je pytania w Biblii, filmach o Bondzie lub tych z Johnem Wayne’em. Natomiast oglądać kobiecy świat można dzisiaj tylko oczami Michaela Baya.

Porzućmy jednowymiarową przaśność i cofnijmy się do arcydzieła Johna Cassavetesa z 1974 roku ze świetnymi rolami Geny Rowlands i Petera Falka. Tytułowa Kobieta pod presją słyszy zewsząd „bądź sobą”, kiedy tak naprawdę oczekuje się od niej, że będzie tym, czego jej mąż chce. Buntuje się przeciw swojej roli, ale jej indywidualność prowadzi ją na skraj szaleństwa. Mąż prędzej ucieknie się do przemocy, niż da kobiecie wyrazić siebie. Bo według samca alfa, który pewnie do poduszki czyta Biblię, podziwia Jamesa Bonda i za wzór męskości uważa Johna Wayne’a, życie rodzinne może mieć tylko dwa kolory: czarny lub biały.

Wydawać by się mogło, że Kobieta pod presją 50 lat po swojej premierze będzie pocztówką z przeszłości, a jednak jest niepokojąco na czasie.

Tak jak ten dobry, bo polski plakat filmowy autorstwa Mieczysława Wasilewskiego z 1978 roku.

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Siedmiu Samurajów (Andrzej Pągowski)

Zanim Denzel założył kapelusz i odtworzył siódemkę wspaniałych, zanim Yul jeszcze dosiadł konia razem z sześcioma innymi kowbojami – Takashi Shimura jako pierwszy w historii kina zwerbował grupę roninów, którzy mają obronić japońską wioskę przed zbirami.

Czemu pierwszy? Bo to właśnie w Siedmiu samurajach Kurosawy pierwszy raz pojawiła się scena zbierania grupy najemników do wykonania karkołomnego zadania – dziś zużyta i przewałkowana na wszelkie możliwe sposoby. Ale wtedy, w 1954 roku, to było coś! Przedstawienie postaci w pigułce łyknęli twórcy kina przygodowego, akcji, westernu i komedii – najlepiej, jeśli każdy z przedstawianych bohaterów ma jedną umiejętność i jedną wyróżniającą cechę, np. Kikuchiyo grany przez Toshiro Mifune, który jest cwaniakiem i wnosi dużo humoru; np. Britt, grany przez Jamesa Coburna w westernie, którego bronią są noże i który jest cichym outsiderem.

Taki filmowy casting zazwyczaj spłaszcza bohaterów, dlatego typowy jest dla kina, w którym ma się po prostu dziać. Jednak zarówno film Kurosawy, jak i remake Sturgesa robią ze swoich siedmiu bohaterów symbol, ożywioną ideę: honoru, solidarności, sprawiedliwości. Czyli tego, co od zawsze było wspólną domeną kina samurajskiego i westernu, a czego dzisiaj brakuje, zarówno na ekranie, jak i przed. Dlatego wiążę dużą nadzieję z remake’iem remake’u od Antoine'a Fuqua. Recenzje na razie są obiecujące. Ktoś widział?

Przed Wami dobry, bo polski plakat filmowy autorstwa Andrzeja Pągowskiego z 1987 roku.

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Wzgórza mają oczy (1977)

„Horrory nie tworzą strachu, one dają mu ujście” – powiedział kiedyś pewien profesor nauk humanistycznych. Nie wystarczyły mu tytuły naukowe z filologii angielskiej, psychologii i filozofii, więc zajął się pisanie i reżyserowaniem filmów, właśnie spod znaku grozy. Zaczął w iście akademickim stylu, bo czerpiąc z Bergmana i jego Źródła. Tyle że film, który zrobił był daleki od tego, czego można się spodziewać po profesorze wykładającym angielski na wyższej uczelni.

Mowa oczywiście o Wesie Cravenie, którego Ostatni dom po lewej przeciwstawiał sobie dwie rodziny, jedną sielankowo amerykańską, drugą mentalnie wypaczoną. Jego debiut reżyserski jest mrocznym lustrem pokazującym zepsucie i zgniliznę pod podwalinami Amerykańskiego Snu.

Kolejne podejście Cravena to już, moim zdaniem, jeden z najlepszych amerykańskich horrorów. We Wzgórza mają oczy mamy do czynienia z ulubionym motywem Cravena: kolejną rodzinką (tu: Carterów), która jest zmuszona walczyć o życie z wypaczoną – tym razem mentalnie i fizycznie – rodziną (tu: kanibali). W scenerii pustych kanionów, terenów testów nuklearnych, odbywa się krwawa wojna między najeźdźcami a tubylcami.

Jeśli przypomnimy sobie, że film wszedł do kin w 1977 roku, tylko 2 lata po zakończeniu wojny w Wietnamie, można odnieść wrażenie, że Craven rysuje przed nami tzw. bigger picture. Podręcznikowa amerykańska rodzina, na głowie której stoi emerytowany policjant, dzieci, dwa psy – Piękna i Bestia – i wielki amerykański kamper. Po drugiej stronie barykady – monstra będące wytworami lekkomyślności amerykańskiej armii. Z początku chodzi tylko o smaczny obiad, jednak piekło, które się później rozpętuje jest niczym innym jak lekcją dla konserwatywnej, bojowej głowy rodziny.

Dodam jeszcze, że jeden z kanibali ma pseudonim Papa Duke, bardzo podobny do pseudonimu pułkownika Kilgore’a, który kochał zapach napalmu o poranku. Resztę dopiszcie sami.

Kończąc, Wes Craven skończyłby dzisiaj 77 lat. Jeden z Mistrzów horroru opuścił nas niecały rok temu, przedwcześnie. Zostawił po sobie w większości rewelacyjną filmografię, do której często wracam. Przyznaję, że jest idealnym ujściem dla wszelkich strachów.

Dobra, bo polska okładka VHS, dystrybucja Best Film. Dobra, bo bałem się jej w wypożyczalni. [m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Predator (Piotr Łukaszewski)

Predator, Piotr Łukaszewski

Przychodzi Jean-Claude Van Damme na plan Predatora… Znacie ten kawał? Jak nie znacie, to spodoba Wam się. Predator to dziś klasyk kina akcji i jeden z najlepszych tytułów w filmografii Arnolda, ale był czas, kiedy mógł być jednym z najgorszych tytułów w dorobku Van Damme’a.

Początkowo to on, Mięśnie z Brukseli, miał zagrać łowcę z kosmosu. Skuszony na początku swojej kariery w Stanach perspektywą zagrania tytułowej roli w wysokobudżetowym filmie, Van Damme nie zadawał pytań, kiedy producenci wybrali go do filmu, kiedy techniczni robili odlewy jego kończyn, kiedy powiedziano mu, że będzie w kostiumie biegał po dżungli, skakał i wykonywał jego słynne akrobacje. Zapewne nie zadawał pytań również dlatego, że po przyjeździe z Belgii do USA słabo władał angielskim. A gdyby zadał parę pytań zawczasu, nie dowiedziałby się już na planie, że jego postać jest przez większość filmu niewidoczna.

Van Damme dostał kostium, w którym miał „wystąpić”. Był to czerwony kawał gumy w kształcie wielkiego jaszczura, w środku którego Van Damme miał kable do kierowania kończynami i głową na długiej szyi. Dodajmy, że kierując kończynami, miał on też skakać z drzew i kopać półobrotu. Nie tylko o tym producenci nie powiedzieli mu wcześniej – również o tym, że kostium jest cały czerwony, żeby w montażu specjaliści od efektów mogli na Predatora nałożyć warstwę i zrobić go niewidzialnym. Van Damme natomiast był przekonany, że ta czerwona jaszczurka to końcowy wygląd potwora – nie wytrzymał i krzyczał, że nienawidzi tego kostiumu i nie chce go nosić. Schwarzenegger – bezpośredni jak zawsze – nazwał go nawet wielkim marudą.

Jean-Claude Van Damme na planie Predatora

Nie tylko Van Damme nie był zadowolony. John McTiernan, reżyser Predatora, też był rozczarowany wyglądem potwora. Odmówił kręcenia, dopóki kostium nie zostanie zmieniony. Po 2 dniach spędzonych na planie, Van Damme zrezygnował lub go zwolnili. Ale nie ma tego złego – wieść o roli Mięśni z Brukseli w Predatorze dotarła do współwłaściciela legendarnej wytwórni Cannon, Menahema Golana, który zaproponował mu rolę w Bloodsport. Może to i dobrze, że nie zadawał pytań?

Polski plakat filmowy autorstwa Piotra Łukaszewskiego z 1998 roku. Bardzo #dobrebopolskie‬.

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Martwica mózgu (Piotr Łukaszewski)

Martwica mózgu

Dzień mamy się zbliża - z tej wyjątkowej okazji 2 polskie plakaty filmowe. Jeden z nich jest autorstwa Piotra Łukaszewskiego, a drugi jest klasyczną okładką do wydania VHS dystrybucji Vision, więc trochę kłamałem mówiąc, że to 2 plakaty. Ale że okazja jest jaka jest, wybaczycie mi. Martwica mózgu, matka komediowego gore, matka matek-zombie i matka sukcesu ekranizacji trylogii Tolkiena (prawdziwej trylogii, nie tej drugiej rozwlekłologii). Namęczyła się rodzicielka, nie ma co, kwiaty jej się należą.

Ale najpierw: którą wersję wolicie?

Martwica mózgu, VHS

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Gliniarz z Beverly Hills (Maciej Kalkus)

Gliniarz z Beverly Hills

Podoba mi się, jak ten plakat przypomina okładkę komiksu. Podobają mi się kolory i Eddie Murphy naprawdę podobny do siebie. Podoba mi się też, jak Axel Foley strzela sokiem pomidorowym z pistoletu na wodę. Ale najbardziej podoba mi się biała milicyjna pałka u jego pasa. Teraz wiemy, że zanim pojechał do Detroit, Foley chronił i służył w ZOMO. Rewelacyjny detal.

Nie podoba mi się natomiast napis przechodzący przez środek i psujący wrażenia wizualne, ale – sorry – nie mogłem innej wersji znaleźć.

Polski plakat filmowy autorstwa Macieja Kalkusa. I ukłon za pałkę! Nie, to źle brzmi.
[m]

Beverly Hills Cop, więc nie można inaczej: www.youtube.com/watch?v=V4kWpi2HnPU

Dobry, bo polski plakat filmowy: Czy leci z nami pilot? (Witold Dybowski)

Czy leci z nami pilot?

Jim Abrahams, 1/3 ZAZ, czyli tria Zucker-Abrahams-Zucker, musi być zabawnym gościem. W szkole nauczyciele wróżyli mu przyszłość w komedii, ale nie w nauce. Lata później o parodystycznych dziełach ZAZ pisano prace dyplomowe. Kto się śmiał ostatni?

Abrahams dobrał się z braćmi Zucker i zrobili razem live show ze skeczami, który później przekuli w film The Kentucky Fried Movie. Ich sposobem na gagi było oglądanie nocami telewizji i wyłapywanie głupawych reklam, filmów i programów, a później wydobywanie z nich absurdu. W ten sam sposób powstał klasyk komedii zajmujący miejsce w każdym zestawieniu najzabawniejszych filmów – Airplane! Którejś nocy ZAZ obejrzeli film tak zły, że postanowili wykupić do niego prawa i zrobić swoją wersję. Filmem tym był Zero Hour! z 1957 roku, z którego zaczerpnęli fabułę łączne z zatruciem pokarmowym na pokładzie samolotu, niektóre postaci, a nawet wykrzyknik w tytule!

Dziś Abrahams kończy 72 lata. Rzut oka na jego filmografię i wybaczam mu zamykający ją Straszny film 4. To, co zrobił dla komedii – razem z braćmi Zucker w Czy leci z nami pilot?, Nagiej broni i bez nich w Hot Shots! – wyśmiało mi co najmniej kilka dodatkowych lat życia. Dzięki i zdrowie!

Leci z nami polski ‪plakat‬ filmowy autorstwa Witolda Dybowskiego z 1984 roku. Dobre, bo polskie. I nie nazywaj mnie Shirley.

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Rocky Horror Picture Show (Marta Szmyd)

Wszystkiego najlepszego, Polacy! – mówi Facebook. Dziś ‪#‎dobrebopolskie‬ wybrzmiewa mocno i z powiewającą flagą w tle. Dlatego już śpieszę do Was z plakatem młodej polskiej artystki Marty Szmyd, która kontynuuje starą i dobrą polską szkołę – a patrząc na jej prace, myślę, że mogłaby w tej szkole uczyć.

Czemu The Rocky Horror Picture Show? Jedno słowo: wolność. A za nim drugie słowo: dekadencja.

Dobry, bo polski plakat filmowy autorstwa Marty Szmyd aka MSworkz. Wypijmy za wolność moją, Twoją i Waszą. Wiwat! [m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: 5 x Godzilla

Godzilla, Alicja Laurman-Waszewska

30 lat temu nastąpił wybuch w Czarnobylu. Chmura radioaktywna rozlała się po Europie. Piliśmy Lugolę i mleko w proszku, a po latach baliśmy się o tarczycę i o ryzyko wyrośnięcia drugiej głowy. Ostatecznie sytuacja wydaje się opanowana, choć nigdy nie wiadomo czy z głębin Bałtyku nie wyjdzie któregoś dnia jakiś wielki, rozzłoszczony gad, który będzie niszczył wszystko na swej drodze, aż wojsko nie potraktuje go ogromną strzykawką z Lugolą.

Japonia ma swoją Gojirę od 1954 roku, to czemu my nie możemy?

Swoją drogę, ciekawe, że film Gojira, Ebira, Mosura: Nankai no daiketto (plakat #2) postanowiono w Polsce promować tylko jednym z trzech potworów. Nie klasycznie – jaszczurem – też nie wielką ćmą, Mothrą, ale Ebirah, czyli gigantycznym homarem.

Dobre, bo polskie plakaty filmowe. Autorów znajdziecie w opisie każdego plakatu.
No i który lepszy?
[m]

Syn Godzilli, Zuzanna Lipińska

Ebirah - potwór z głębin, Mieczysław Wasilewski

Godzilla kontra Hedora, Zygmunt Bobrowski

Godzilla kontra gigant, Romuald Socha

Dobry, bo polski plakat (około)filmowy: Hero Mania! (Ryszard Kaja)

Tydzień temu był plakat z Supermanem, dziś pora wyrównać rachunki. W filmie panom ostatnio nie wyszedł pojedynek, ale z tyłu mojej głowy ciągle siedzi Batman w wydaniu Afflecka. Oj, chciałbym, żeby Zack Snyder skupił się na nim zamiast praktykować cyfrowe ADHD. Nie można zrobić dobrego filmu o Batmanie upychając go w scenariuszu z Supermanem, Wonder Woman, Lexem Luthorem, Doomsdayem, AquaManem, Flashem i Cyborgiem. To tak, jakby w jednym filmie spakować Człowieka-Nietoperza, Zorro, Neo i Dartha Vadera. Nie, cofam, to byłoby zajebiste.
Vide polski plakat około-filmowy autorstwa, który stworzył Ryszard Kaja w 2012 roku. Plakat promował noc z amerykańskimi bohaterami - czyli marzenie chyba każdej kobiety.
Również dostępne w wersji pocztówkowej, do kupienia np. tutaj: www.postallove.pl/Pocztowki/Polskie-plakaty/Hero!-Mania

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Superman III, Waldemar Świerzy

Nie byłem nigdy fanem Supermana. Zawsze był zbyt idealny, porządny i prawy. Spójrzcie tylko na ten perlisty uśmiech i loczek na czole.

Batman to co innego. Facet z problemami, który chce dobrze, nawet jeśli nie zawsze tak wychodzi. Jeśli uśmiech, to tylko ironiczny.
Dlaczego w takim razie plakat do Supermana III? Po pierwsze, z trywialnego powodu, że polscy artyści jakimś cudem ominęli Mrocznego Rycerza. Wskażcie mi polski plakat do filmowego Batmana i udowodnijcie, że się mylę, a będę wdzięczny.

Po drugie, po seansie Batman v Superman: Dawn of Justice, niebiesko-czerwony odzyskał trochę w moich oczach. Snyder i Cavill sprawili, że z Kenta stał się bohater romantyczny, taki nawet mickiewiczowski. "Jam jest milijon..." itd.

Po trzecie wreszcie, może i ma perlisty uśmiech i loczek na czole, ale Waldemar Świerzy namalował taki ładny, kampowy plakat, że nawet zapominam jak zły był Superman III. Człowiek ze stali? Prędzej Człowiek z gumy balonowej.
Po drugie, po seansie Batman v Superman: Dawn of Justice, niebiesko-czerwony odzyskał trochę w moich oczach. Snyder i Cavill sprawili, że z Kenta stał się bohater romantyczny, taki nawet mickiewiczowski. "Jam jest milijon..." itd.

Po trzecie wreszcie, może i ma perlisty uśmiech i loczek na czole, ale Waldemar Świerzy namalował taki ładny, kampowy plakat, że nawet zapominam jak zły był Superman III. Człowiek ze stali? Prędzej Człowiek z gumy balonowej.

Polski plakat‬ filmowy autorstwa Waldemara Świerzego z 1983 roku.[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Człowiek w dziczy, Hanna Bodnar

Zjawa to nie pierwsze ujęcie tej prawdziwej historii z początków 19. wieku (z oszukanym zakończeniem, ale kto chciałby oglądać, jak DiCaprio wybacza Hardy'emu na końcu?). Najpierw był Człowiek w dziczy - Hugh Glass wtedy jeszcze nazywał się Zachary Bass, a grał go Richard Harris. Natomiast w obiekt zemsty wcielał się sam John Huston, reżyser i scenarzysta, twórca klasycznych dzieł Sokół maltański, Noc iguany czy Asfaltowa dżungla. Ach, co to musiał być za pojedynek! Prawdopodobnie lepszy jeszcze niż Leo kontra niedźwiedź.

Polski plakat filmowy autorstwa Hanny Bodnar z 1975 roku. Dobre, bo polskie, prawda?

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Pies andaluzyjski, Wiesław Wałkuski

Miałem sen. Nie był on tak piękny jak sny Salvadora Dali. Był za to powrotem do pięknego dnia, kiedy po raz pierwszy wzdrygnąłem się na widok rozcinanego brzytwą oka. Śnił mi się ten, który to oko mi puścił i zapoznał z twórczością Bunuela lata temu. Cytując poetę bluesa – teraz jestem mężczyzną, mam więcej niż 21 na karku. A nadal wzdrygam się, kiedy widzę to rozcinane brzytwą oko.

W 1976 roku David Bowie rozpoczynał każdy koncert podczas swojego Station to Station Tour puszczając widowni Psa andaluzyjskiego na dużym ekranie i uwielbiał słuchać reakcji tłumu jęczących fanów. Wielu wśród nich pewnie wspomina ten piękny dzień, kiedy sam David Bowie zapoznał ich z twórczością Bunuela i Dali’ego. Mnie zapoznał ktoś inny, ale też jest za to wielki. Dlatego, jeśli możecie komuś puścić TO oko i otworzyć przed nimi bramy surrealizmu, zróbcie to teraz. Wczoraj minęło 116 lat od narodzin Bunuela, choć to moment dobry jak każdy inny, bo Bunuel i Dali tyle wspaniałości nam dali.

Surrealny polski plakat filmowy autorstwa Wiesława Wałkuskiego z 1996 roku. Plakaty pana Wałkuskiego to osobny rozdział polskiej sztuki. Wszystkie powiązane głową/twarzą/dupą, namalowaną w wykrzywionych grymasach i wybrzmiewające mocno, jak filmy, które promują. Dobre, bo polskie, prawda?

[m]

Dobry, bo polski plakat filmowy: Z dala od zgiełku, Bronisław Zelek.

Z dala od zgiełku / Far from the Madding Crowd

W przeciwieństwie do Woody’ego Allena, John Schlesinger zapisał się w podręcznikach kina jako reżyser mocnych filmów, takich jak Maratończyk, Nocny Kowboj czy Ta przeklęta niedziela. Filmografię swą smutno zakończył na błahym Układzie prawie idealnym z Madonną w 2000 roku, na trzy lata przed swoją śmiercią.

Wśród swoich dokonań miał też trochę dziś zapomnianą adaptację powieści Thomasa Hardy’ego Z dala od zgiełku, z doskonale obsadzonymi Julie Christie i przede wszystkim Terence’em Stampem. Za świetne zdjęcia odpowiedzialny był Nicolas Roeg – jeszcze jako operator, a już zaraz pod etykietką „directed by”. Nową wersję Z dala od zgiełku można było oglądać w zeszłym roku w kinach.

Poznasz przystojnego bruneta /
You will meet a tall dark stranger

A co ta opowieść ma wspólnego z Allenem? Otóż twórcy plakatu do jednego z nowszych filmów Allena, Poznasz przystojnego bruneta, wyraźnie zainspirowali się klasycznym polskim plakatem do Z dala od zgiełku Schlesingera. Jak kraść, to tylko od najlepszych.

Polski plakat filmowy autorstwa Bronisława Zelka z 1968 roku pięknie w swojej prostocie oddaje sedno fabuły. Dobre, bo polskie jak nic.

[m]